Dat Albert vaderlandslievend is blijkt uit de keuze die hij maakt wanneer hij 21 is. Hij meldt zich aan bij het Leger om vervolgens voor de duur van 1 jaar, als Soldaat bij de infanterie, naar Nederlands-Indië te vertrekken om deel te nemen aan de strijd tegen de, door Soekarno in 1945 uitgeroepen, Republiek Indonesië. De Republiek had gebieden in Java en Sumatra bezet die van economisch belang waren voor Nederland. Deze gebieden moesten terug worden veroverd. Om dit te bewerkstelligen werd op 21 juli 1947 de Eerste Politionele Actie, operatie Product, in gang gezet. Deze actie duurde tot 5 augustus 1947 en stond onder leiding van Generaal Spoor. De actie was succesvol en de gebieden werden terug veroverd. De inlanders die verdreven werden gingen over op guerrilla acties. Voor Albert liep zijn tijd in Nederlands-Indië ten einde. Hij mocht naar huis, Albert besloot echter anders en tekende voor 1 jaar bij. Albert, Bartje, stond bij zijn eenheid bekend als een vrolijke levenslustige opgewekte jongen met een liefde voor voetbal. Zijn Kapitein noemde hem een “sportief en kameraadschappelijke soldaat, een voorbeeld voor de andere soldaten”.

Het leven bestond niet alleen uit passagieren en voetbal maar bestond ook uit wachtlopen en op patrouille gaan. Op zondag 31 oktober 1948 werd een patrouille uitgezonden om de aanwezigheid en verblijfplaats van enkele ongure elementen vast te stellen. Deze patrouille moest op 2 november omstreeks middernacht per auto weer opgepikt worden. Ter bescherming van deze auto en zijn chauffeur werden 5 soldaten aangewezen, waaronder ook Albert. Onderweg reed de auto in een hinderlaag en kwam onder hevig vuur te liggen. De motor werd getroffen waardoor de auto tot stilstand kwam. Geen van de soldaten werd getroffen en beantwoordden direct het vuur met als gevolg dat de “bandieten” er vandoor gingen.

Te voet werd de tocht behoedzaam, met de wapens in de aanslag om direct te kunnen vuren wanneer de bandieten zich zouden laten zien, voortgezet richting de patrouille die opgehaald moest worden. De bewuste patrouille die het vuurgevecht had gehoord ging op zijn buurt snel richting het geluid van de schoten en waar ze voor het laatst de koplampen van de auto hadden zien schijnen. Tot plotseling enkele gestalten voor hen in het donker opdoemden. Dit waren de vijf Nederlandse jongens die in het Maleis riepen “Siapaitoe”(wie daar) waarop de voorste jongen van de patrouille riep “Wij patrouille, siapa”. Hierop werd, in plaats van zich kenbaar te maken als de ondersteunende patrouille van vijf, wederom in het Maleis geroepen “Saja” (ik) een term die bij de Javanen gebruikelijk is. De patrouille, die hierdoor meende met de weggevluchte bandieten te maken te hebben, opende het vuur. Ze losten 3 schoten waarop geroepen werd “niet schieten, niet schieten, wij zijn het”.

Het was echter al te laat. Albert had een buikschot net boven zijn navel opgelopen en soldaat Verwij een schot in zijn knie. Noodverbanden werden aangelegd. De Kapitein van de eenheid werd gewaarschuwd en ook de dokter kwam ter plaatse. Albert voelde zich naar eigen zeggen nog goed ondanks zijn schotwond. Ook zijn polsslag was nog goed. Per ziekenauto is Albert naar Pekalongan vervoerd waar hij met spoed geopereerd werd. Albert zelf had niet door hoe ernstig zijn verwonding was, “over drie weken ben ik de oude sterke Spann weer” zei hij lachend. Maar het liep helaas anders. Na de operatie trad er een verbloeding op die in de nacht van 2 op 3 november om 03.00 uur onvermijdelijk een einde maakte aan het jonge leven van Albert.

Op woensdagmiddag 3 november om 16.00 uur werd Albert met militaire eer begraven. Het was zeer druk. Bijna alle jongens van Albert’s compagnie waren aanwezig evenals enkele hoogwaardigheidsbekleders.