In “AF – Terug naar Srebrenica” krijgt de Dutchbat-veteraan een stem

“AF – Terug naar Srebrenica” Ben werkt in het magazijn. Tussen de stellingen: “Máár…. hier wordt niet geschoten”. Zijn collega’s weten niet dat hij heeft gediend in Srebrenica. Hoe minder mensen dát weten hoe beter. Toch vertelt hij over zijn ervaringen. Wat hij heeft gedaan. Wat hij níet heeft gedaan. En waarom hij terug moet. Hij moet nog iets doen. Het is niet: ‘áf’.

In deze intrigerende en oprechte monoloog vertelt Ben – met de nodige zwarte humor – zijn kant van het verhaal. Hoe ze de vrede moesten handhaven. Waarom dat in feite onmogelijk was. En welke invloed die paar maanden op zijn (privé-)leven hebben gehad. Ondanks de catastrofale afloop, ademt het stuk: hoop en humaniteit. Dertig jaar later stelt Ben een daad; hij doet alsnog iets positiefs.

HET JUISTE STUK OP HET JUISTE MOMENT “AF – Terug naar Srebrenica” lijkt het juiste stuk op het juiste moment. In Nederland vieren we 80 jaar vrijheid (1945 – 2025). Daarnaast is het exact 30 jaar geleden dat de ‘veilige’ enclave in Bosnië viel (1995). Maar bovenal toont onze huidige tijd – denk aan de situatie in Gaza en in Oekraïne – dat de thematiek van dit stuk bijzonder actueel, schrijnend en herkenbaar is.

“AF – Terug naar Srebrenica” is geschikt voor een breed publiek. Ondanks de zwaardere thematiek, slaagt de voorstelling er in om laagdrempelig en toegankelijk te zijn. Het stuk heeft een hoopvolle en humane boodschap. En er wordt volop gebruik gemaakt van muziek (The Rolling Stones) en het spel is vlot en dynamisch. Het eenvoudige decor blijkt multi-functioneel; de twee stellingkasten zijn net zo makkelijk het magazijn van Ben, als een bunker in Srebrenica of een vliegtuig boven de Balkan. Met “Af – Terug naar Srebrenica” geeft Nico Meurs op integere en fantasievolle wijze de dilemma’s en emoties weer die veteranen van alle missies zullen herkennen. Maar bovenal is ook de invloed op Ben’s privéleven voelbaar, zichtbaar en herkenbaar. Het stuk nodigt uit tot bezinning en een nagesprek.